Checklist van: Verpleging – Partner Resultaat
Door Partners Inzicht in elkaar, gelijkwaardige taakverdeling, samenwerking

Partner
In de praktijk blijkt vaak dat ouders in de overleving modus gaan, om zo goed mogelijk te zorgen voor hun kind(eren), om pas na verloop van tijd te ontdekken hoe ze zichzelf en elkaar ‘vergeten’ zijn.

Ter illustratie ongeveer 80% van de relaties van ouders van een zorg intensief kind, strandt op termijn!
Jullie behoren wat dat betreft gewoon tot een risicogroep, besef dat samen goed. Maak dus tijd voor elkaar en bespreek regelmatig  met elkaar wat je bezig, houdt. Hierdoor zal de kans op het stuklopen van jullie relatie, ten gevolge van de stress en zorg voor jullie kind, aanmerkelijk afnemen.

Door samen te bespreken wat er voor jullie gevoel nodig is, weet je ook waar je partner ‘zit’.
Echt tijd voor elkaar maken is lastig, maar zoals vermeld, absoluut noodzakelijk voor jullie als partners. Jullie delen dezelfde zorgen en willen elkaar vast niet extra lastig vallen door de dagen heen. Het gevolg is wel dat jullie beiden het gevoel kunnen hebben alleen te zijn.

Advies: Plan het liefst een vast dagdeel “Samen tijd” in de week, op de langere termijn werpt dit zeker zijn vruchten af.
Het opnemen van vaste ‘samen tijd’ in jullie rooster, maakt dat jullie beiden weten dat het moment van delen eraan komt, en dat geeft de nodige rust.

Kijk eens bij  Netwerkplan  waar je de nodige tips over het effectief inzetten van je netwerk en het aanstellen van een zgn. Casemanager aantreft.

Kies vooral een plek die voor jullie beiden fijn en inspirerend is. Intensieve tijden van zorg en stress vragen om meer en andere oplossingen en ontspanning!

Wat bespreek je bijvoorbeeld in jullie ‘Samen tijd’?

  • Weet dat een vader en moeder beiden andere kwaliteiten hebben in de zorg en opvoeding, en beiden zijn belangrijk voor jullie kind.
  • Stel vooral open vragen: hoe is het voor jou geweest deze week? Is er iets waar je behoefte aan had?
  • Wat vond je het moeilijkst, wat ging er goed?
  • Check regelmatig of jullie beiden het gevoel hebben dat jullie rolverdeling gelijkwaardig is.
  • Zijn jullie het eens over wat jullie kind nodig heeft?
  • Zorgen jullie en bewaken jullie samen dat jullie kind zich in deze onzekere tijd geborgen voelt bij jullie allebei?
  • Je kunt elkaars verdriet of zorgen niet wegnemen, en iedereen rouwt op zijn eigen manier, maar je kunt wel elkaar steunen door begrip, warmte en liefde te geven en elkaars ruimte te respecteren.

Je kan als partners niet in dezelfde fase van rouwverwerking zijn.
Ook al is je kind niet overleden, rouw vindt zeker plaats. Om het verlies van de gezondheid van je kind en de gevolgen ervan voor jullie en je gezin.
Het kan voor partners verwarrend zijn als je beiden in een andere fase zit, je begrijpt elkaar niet.

We zetten ter verduidelijking hieronder deze fases voor jullie op een rijtje:

De vijf verschillende fases van rouw

1. Ontkenning:Dit gebeurt niet bij mij.”
Ontkenning is een bewuste of onbewuste weigering om de realiteit onder ogen te zien. Het is een natuurlijke vorm van zelfbescherming. Het helpt om zelf te bepalen in welk tempo het verdriet wordt toegelaten. We laten niet meer binnen dan we aankunnen. Sommige mensen blijven echter opgesloten in deze fase.

2. Woede: “Waarom met mij?”
Als de waarheid tot iemand is doorgedrongen ontstaat er vaak boosheid. In deze periode is de rouwende meestal moeilijk te benaderen. Onder de woede ligt de pijn.

3. Marchanderen/Onderhandelen: ”Ik beloof een betere persoon te worden als…”
In deze fase probeert men te onderhandelen. Men belooft het één te doen als er iets anders tegenover staat. Men denkt bijvoorbeeld “Als ik vanaf nu heel aardig ben voor iedereen, dan kan ik vast mijn kinderen nog wel zien opgroeien”. Veelal is de hoop (op herstel) een grote drijfveer.

4. Verdriet en depressie: ”Ik geef het op.”
Wanneer men de realiteit begint te accepteren komen gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid naar boven. Vaak dienen ook verliezen uit het verleden zich weer aan. De rouwende is bijna niet meer te bereiken. Men kan behoefte hebben aan het steeds weer uiten van het verdriet. Op de bodem van het verdriet ligt vaak woede. Onderdrukte woede is vaak de oorzaak van een depressie.

5. Aanvaarding: “Ik ga verder met mijn leven.”
Als iemand voldoende tijd en vaak ook enige hulp heeft gehad om door de genoemde fasen te gaan begint men de realiteit te accepteren. Er komt berusting en men kan onthechten, loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Het is het verlies een plaats geven in het leven en verder gaan.

“Woede is een soort boodschapper die ons verklaart dat we niet klaar zijn voor de verwonding. Als we verwondingen oplopen en er niets aan doen, groeit onze woede.” (Elisabeth Kübler-Ross)

Meer informatie kan je vinden op:

De vijf fasen van rouw

“Alles wat we doen of niet doen, zeggen of niet (durven) zeggen, doen we om een behoefte te vervullen.”

“Ontklonteren’, en niet vastlopen in jullie relatie is het devies. In dit verband raden we jullie aan eens stil te staan bij het fenomeen geweldloze communicatie.

Geweldloze communicatie.
Geweldloze Communicatie is ontwikkeld door de Amerikaanse Psycholoog Marshall Rosenberg en leidt wereldwijd tot het oplossen en voorkomen van conflicten, concrete verheldering van communicatie
en heling van relaties. Het is een dynamische taal van overvloed en gelijkwaardigheid.

Tool voor beter communiceren
Communiceren met je partner vanuit je behoefte, is een belangrijke tool, om miscommunicatie te voorkomen en elkaar beter te kunnen steunen in deze periode.

Kort samengevat zijn er de drie processen binnen geweldloze communicatie.

Wat heb jij nodig?
Zelf-empathie betekent empathisch naar jezelf luisteren, ofwel zelf oordelen, zelfkritiek en andere gedachten omzetten naar achterliggende gevoelens en behoeftes.

Wat heeft je partner nodig?
Empathisch luisteren is proberen gevoelens en behoeftes te horen in wat de ander zegt (ook als dit oordelen kritiek analyses of interpretaties zijn) en deze eventueel te reflecteren, zonder vertellen wat jij in die situatie zou doen (“sympathie”), en zonder jezelf te verliezen door dezelfde emoties als de ander te gaan voelen (“jezelf verliezen”).

Vertellen wat je nodig hebt
Empathisch uitdrukken betekent vertellen wat iets met jou doet of wat jij het liefst zou willen door gevoelens en behoeftes te uiten, zonder dat je de ander verantwoordelijk maakt voor jouw eigen behoeftes (geen “moeten”).

Wil je er meer over weten? klik dan op deze link Geweldloze communicatie

De Dramadriehoek
Als je merkt dat de communicatie tussen jou en je partner moeizaam verloopt, is het misschien goed, je ook eens te verdiepen in een methode om meer inzicht te krijgen in je eigen gedrag. Hoe dat om te buigen naar meer inzicht en begrip voor elkaar.

Iemand helpen zonder dat diegene een echte hulpvraag heeft gesteld, is redden. Alles wat je voor een ander doet dat diegene prima zelf kan, is redden. ‘Ja, maar is dat fout dan?’, is een vraag die hierover veel gesteld wordt. Het gaat niet om fout. Als beide blij zijn met de oplossing en het gesprek liep effectief dan is dat prima. Alleen is het vaak zo dat het anders uitpakt en je bijvoorbeeld als redder toch op weerstand stuit of passief gedrag van de ander.

De Dramadriehoek bestaat uit: een Aanklager, een Redder en een Slachtoffer. Dat zijn minder effectieve, niet-gelijkwaardige rollen waarin je terecht kunt komen in de communicatie.

Het volgende komt vaak voor: Redders zoeken Slachtoffers. Want wat zou een Redder moeten zonder iemand die gered wil worden? Veel mensen denken dat ze een ander helpen terwijl ze eigenlijk aan het redden zijn. Je kunt jezelf dan de vraag stellen: ‘Kan deze persoon dit zelf oplossen?’ ‘Heeft diegene die ik aan het adviseren ben aan mij een hulpvraag gesteld of geef ik ongevraagd advies en tips?’

In deze link vindt je meer duidelijke voorbeelden en oplossingen van de: De dramadriehoek